Sulu Sümüklü Ciddi Bir Yazı

Bugün Cuma namazında çok ilginç gelişmeler yaşandı.

1-Havalar bu kadar soğuk olmasına rağmen,Fatih Camiinde,belki de tarihte ilk defa bu kadar az sümük çekmeli tahiyyata oturuldu. (bunda TRT'nin canlı yayın yapıyor olması da etkili olmuş olabilir.) 

2-Dün şehit edilen Molla'mız için Fatih Camiinde toplanıldı. Bir grup kardeşimiz,direk yürüyüşe geçerken,diğer grup avluda kaldı ve Gıyabi Cenaze namazını kıldı!

Daha başka şeylerde vardı ama onlar bu kadar etkili şeyler değildi.

Evet müslüman kardeşlerim,
Camide tahiyyata oturduğunuz zaman istediğiniz kadar sümük çekin,söz bundan sonra bişi demicem;ama Allah rızası için artık bölünmeyin.

Yok siyonizm,yok israil,yok amerika,yok zulüm,.....

Şimdi soruyorum size:
Abdülkadir Molla'yı kim şehid etti?
Bizim hiç suçumuz yok di mi?
Kesin yok,katılıyorum size!

(13.12.2013)

Hayat ve Ölüm!

twitter.com/delilermektebi

Ölüm,

Her canlının tadacağı;

ve her canlının kaçtığı mutlak son!

Bir gün işinizden,okulunuzdan çıkıp evinize giderken;

evinizden işinize veya okulunuza giderken;

alış-veriş yaparken;

arkadaşlarınızla gezerken;

Fatih'te Fevzi Paşa caddesi veya

herhangi bir semtte,

herhangi bir caddede

herhangi bir binanın çatısından

herhangi bir kiremit

veya sıvasından küçük bir beton parçası düşebilir

ve sizin başınıza isabet edebilir.

ya da çoluk çocuğunuzla

evinizin balkonunda otururken

bir magandanın silahından çıkan

kör bir kurşun size isabet edebilir ve ölebilirsiniz

veya bu kör kurşun

yanıbaşınızda bulunan

dünyada sahip olduğunuz en değerli varlığınız olduğunu o anda anlayacağınız

biricik yavrunuza isabet edebilir

ve bu durumsa sizi ölmekten beter eder.

Yolda yürürken ayağınız kayıp da düşmeniz için

mevsimin kış,havanın karlı,yerlerin de buzlu olmasına gerek yok

veya ayağınızın kaldırım taşı ve benzeri şeylere takılmasına da gerek yok.

çok küçük bir tansiyon değişimi sonucunda

dengenizi kaybedip,

kafanızı bir taşa ya da demire vurup ölebilirsiniz.

Ölmek için düşmeye,kurşuna,kiremit ya da sıva parçasına,

kaldırım taşına,kışa-kara ve bunlara benzer hiç bir unsura gerek yoktur.

Durup dururken,hiçbir sağlık sorununuz yokken;

hatta kendinizi sıhhatinizin zirvesinde gördüğünüz bir anda

doktorların anlam veremediği

ve beyin kanaması diyerek geçiştirdiği şekilde basitçe ölebilirsiniz.

Fakat ölmek için sebep aramaya da gerek yoktur.

Ölüm bir gerçektir ve öleceğiz.

Bir diğer gerçek de hayattır.

Ölmek için bir sebebe gerek yoktur,

ama yaşamak için sebeplere ihtiyacımız vardır

ve çoktur da sebeplerimiz.

Mesela,

küçük bir çocuğun ilkokul diplomasını alabilmesi için

büyümeye ihtiyacı vardır,

büyümek için de yaşamaya!

Bu çocuğumuz yaşayacak,büyüyecek;

ilkokul,lise,üniversite diplomalarını görecek;

yüksek lisans-doktora tezlerini yazacak.

Bu arada evlenecek,

çocuk sahibi olacak,

büyütecek,okutacak,evlendirecek...

Çocuğunuz tüm bunlara sahip olmak için

yaşamak isteyecek;

siz de tüm bunlara şahit olmak için!

Yani ne siz,ne çocuğunuz,ne de torununuz!

Hep bir şeyler için yaşamanız gerektiğini düşüneceksiniz.

Öyleyse ne yapmamız gerekiyor.

Ölümü beklemek mi?

Hayır!

Ölüm An'dır;Hayat Zaman!

An'ı yaşamak istiyorsan;

Zaman'ı iyi kullan!

Çağdaş Ticaret Teknikleri

Geçen gün bir para transfer işlemi için muhafazakar bankalardan birine gittim.
Burada not düşmek istiyorum: normal şartlarda transfer işlemleri için bu bankaları kullanmıyorum; çünkü işlem ücreti alıyorlar,belki de muhafaza(!) etme ücretidir!
Yapacak olduğum işlem başka bir yakınımın işi olduğu için biraz zaruri de olsa gittim bankaya. Yani 3 kuruş para göndermek için, 3 kuruş da bankaya verdik!
Tabi asıl konumuz bu değil! Asıl konu muhafazakar(!) bankaların varlığı.
Para yatırma işlemimi yaparken hemen yan tarafımda muhafazakar(!) bir kadın müşteri, yine muhafazakar(!) kadın vezne görevlisiyle para çekme işlemini görüyordu.
Müşteri para çekmek istediğini belirtince veznedeki ablamız,hesap vadesinin gelmesine daha 3 gün olduğunu ve günü gelmeden çekerse kar payı alamayacağını, söyledi.
Şimdi "kar payı da ne ki acep" diye sormak geldi içimden ve ben de sordum içime! Kar payı, vadeli hesaba yatırdığın parayı ilgili bankanın işletmesine ve elde ettiği kardan sana verdiği sisteme deniyor.
Peki nerede işletiyor bu parayı?
Onların dediğine göre; gemiler alıyor, şirketler kuruyor vs. vs.
Acaba gerçekten öyle mi?
Hani bu bankalar aldıkları bu paraları diğer bankalar gibi devlete faize veriyor mudur dersiniz?
Bu paranın gayri resmi olmasa da gayrı dini işlerde kullanılma ihtimalini söylemiyorum bile!
Günahlarını almayalım; belki de vermiyorlardır.
Zaten benim ilgilendiğim konu da bankaların ne yaptığı değil; neticede bir nevi ticaret yapıyorlar kendilerince.
Benim ilgilenmek istemeyip de aklımın bir şekilde ilgilendiği konu: bu bankalardan vadeli hesaplar açtırıp, bir yerlerden aldıkları fetvalarla gönlü hür, vicdanı hür gezip dolaşan muhafazakarlar.
Şimdi bu bankalarda hesabı olan Sakallı Hüsnü'ler, Kasketli Ahmet Efendiler, Kapalı(!) Emine Bacılar!
Size sormuyorum!
Evet yanlış okumadınız, size sormuyorum!
Güzide(!) mektebimizin(!) Güzide Delilerine soruyorum:
Acaba bu bankalarda vadeli hesabı olan muhafazakarlardan(!) bir kişisi bile demiş midir?
"yaaa şu bizim paralarla aldığınız gemiler nerde, kurduğunuz şirketler nerde ne iş yapar? bi tur neyin düzenleseniz de şöyyyle ailecenek gezsek!"

muhteşem üçlü: sokak,sevda ve ben

"ben sevdanın oturduğu o sokakta oturuyorum,

geceler hiç bitmiyor ben hiç uyumuyorum..."

şiirin ikinci mısrasını yazma sebebim anlam bütünlüğü ya da farklı şeyler değil!

bi sebebi yok yani! ne yalan söyliyim; niye yazdığımı ben de bilmiyorum!

ama bu yazıda üzerinde duracak olduğumuz kısım birinci mısra: 

sevda,sokak ve ben(!) üçleminde bazı durumlar hakkında incelemelerde bulunacağız.

bizim mahallemizde,oturduğumuz mahallede, sokak yoktu! yani üçlemimizin en etkili faktörlerinden birini elemiş bulunmaktayız. tabi sokak yoktu diye sokak kavramını hemen inceleme dışına atacak değiliz;yeri geldiğin de onu da konumuza dahil edeceğiz.

şimdi gelelim sevda sözcüğümüze.

sevdayı burada şairin hangi yönüyle ele aldığı biraz açık olsa da içinden neler geçirdiğini bilmiyoruz;ama burada görünen sevda'nın bir isim olduğu.aslına bakarsanız ben de bu yazımda sevdayı bir isim olarak ele alıp incelemek isterdim;ama bizim mahallemizde bir sokak olmamasının yanında bir sevda'da yoktu! hiç olmadı da! büyüklerime sordum; benden öncede uğramamış sevda bizim mahallemize,bizim semtimize. bu sebeple ben bu yazımda sevdayı bir kişi olarakdan ziyade;bir durum,bir olay olarak;yani sevi,aşk gibi sözcük anlamlarıyla incelemeye karar verdim.

asıl konumuz olan sevdaya geçelim.

bizim mahallemizde öyle büyük sevdalar yaşanmadı hiç,yani ben hiç görmedim duymadım.

bir aynalı tahir yoktu mahallemizde ya da bir tatar ramazan çıkmadı semtimizden.şimdi leyla-mecnun,ferhar-şirin,tahir-zühre,kerem-aslı muhabbetine girersen içinden ne siz ne ben çıkamayız gibime geldi ve girmiyorum o sulara!belki de bu sevdaların yaşanmamasında mahallemizin sosyal ve ekonomik durumunun etkisi olmuştur diye tam düşünecekken;düşündüm de hiç de alakası yok!durum çok da müsaitmiş böyle sevdaların yaşanmasına.peki niye yaşanmadı o zaman? evet düşünüyorum,düşünüyorum bulamıyorum!

harbi abi ya! hadi beni geçtik arkadaşlarımdan,düşmanlarımdan da yok! diyecektim ki,benim düşmanım da yoktu lan mahallemizde! olay ortada mahallemizde hiç büyük aşklar yaşanmamış; kızlarının güzellik konusunda hiç de fena olmamasına rağmen! aslında ben hiç böyle bir değerlendirmede bulunmadım,şu kız güzel şu değil diye. peki bu kanıya neye göre varıyorum? abi bir mahallenin kızlarının en büyüğü onsekizinde kocaya kaçar mı ya? valla kaçtılar,kaçıranlar da armut değildir heralde ha! siz ne diyosunuz?

Mecnun'un Leylası

“Kerpiç kerpiç üstüne kurdum binayı,

Binayı kurar iken gördüm Leyla’yı.”

İnsanın aklı hafsalası almıyor! Neymiş efendim, kerpiç kerpiç üstüne bina kurarken Leyla’ya âşık olmuş. Bir mutayit(!) çocuğu olarak, gençlik çağımın tamamına yakını bina kurmakla geçti; Leyla ise hala geçmedi, göremedim! Tabi kerpiçle tuğlayı bir tutmuyor illa kerpiç olacak diyorsanız, orası ayrı. Geçenlerde arkadaşım Hakan Korkmaz, kanka herkese kesin bi defa gelirmiş dedi. Anlıcanız Azrail gibi bişey bu! Madem öyle! Leyla, sana sesleniyorum! Kaçarın yok kızım! Eninde sonunda geçicen o yoldan! Geç, bari iş işten geçmeden! J  

Mecnun(!)